ความจริงข้อหนึ่งที่เราต้องยอมรับให้ได้คือ..
มนุษย์ทุกคนมีสิทธิ์เลือก
เลือกที่จะเป็น..
เลือกที่จะอยู่..
เลือกที่จะไป..
เลือกจะทำอะไรก็ได้ตามใจเลือกร้องต้องการ
แต่เพราะจะยอมรับความจริงข้อนี้ได้
เราก็เสียน้ำตาไปไม่รู้เท่าไหร่
เราต้องทรมานใจ
กับการอยู่ข้างๆ
คนที่พร้อมจะก้าวเดินจากเราไปได้ตลอดเวลา
เจอใครดีกว่าก็พร้อมจะไปอยู่กับคนนั้น
และสลัดเราไปให้พ้นทาง
ไม่ได้รักกันจริงๆ
ไม่ได้อยู่เพื่อกันจริงๆ
ชีวิตต้องการสิ่งที่ดีกว่าเสมอ
เป็นเสียอย่างนี้แล้ว..
คนที่ถูกตีค่าว่าน้อยกว่าจะไปหลงเหลืออะไร
นอกเสียจากคำว่า..เสียใจ
และเสียสูญความมั่นใจในคุณค่าของตัวเอง

ถามว่าเจ็บไหม....?
เป็นใครก็ต้องเจ็บใจที่เราเสียรู้
ให้กับคนที่ยังแสวงหา
ยังคงไม่หยุดนิ่งอยู่ที่ใครจริงๆจัง
ยังคงเชื่อมั่นในตัวเองว่าจะต้องเจอสิ่งที่ดีกว่า..
และไม่สนใจว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร
นึกถึงเฉพาะตัวเอง

อย่าปล่อยให้เราตกที่นั่งลำบาก
หากวันที่เขาต้องเลือกและเจอสิ่งที่ดีกว่า..
แต่พอวันนี้มาถึงจริงๆถามว่าอยู่ได้ไหม?
คำตอบคือ...อยู่ได้
แต่อาจต้องใช้เวลาเยียวยาหัวใจ
ส่วนเราจะจำใส่ใจไว้ว่า..เวลาที่รักใครอย่ามัวแต่คาดหวัง
อย่ามัวแต่ฝากความหวัง
ฝากชีวิตไว้ที่คนๆเดียว

เพราะเมื่อเขาก้าวเท้าเดินจากไป
หัวใจเราจะได้ไม่ไปติดอยู่ที่ฝ่าเท้าของเขา
จนไม่เหลือค่าให้กับตัวเอง..........


*-*